لزوم مدیریت درست و معقولانه موضع انرزی هسته ای ۱

بسمه تعالی

       در ابتدا این بحث لازم است به یک نکته مهم و حساسی در خصوص مدیریت جامعه توسط برخی از دولتمردان  اشاره  نمود . متاسفانه در میان اکثریت مدیران ایران نگرش منطقی و معقولانه و یا به اصطلاح مدیریت بحران در موارد خاص و ضروری وجود نداشته و تا مواجه مدیر مربوطه با مشکل در ساختار اداری و اجرائی مجموعه خود ، مدیر مذکور سعی در اعمال مدیریت چکشی موقت زودگذر و غیر معقولانه خود در جهت مقابله با بحران را دارد که در اکثر موارد این نوع عملکرد و نگرش نه تنها موجب حل بحران نشده بلکه باعث تشدید وخامت و تبدیل مشکل به بحران و یا مناقشه می شود .

        البته در دوره خاص سیاسی در ایران سعی گردید که مدیریت بحران در میان دولتمردان پیاده شده و از آن بعنوان یکی از اصول جدید و مدرن مدیریتی حمایت شود ولی با انتخاب افراد جدید در دوره سیاسی بعدی ، این نوع نگرش مدیریت نیز از جامعه سیاسی ایران رخت بر بسته و جای خود را به مدیریت سلیقه ای و آنی و  به اصطلاح « آنچه من می گویم صحیح است و شما در این زمینه تجربه و آگاهی ندارید » تبدیل گردید که نمونه های زیادی از این نوع مدیریت را را هر شخصی می تواند در مجموعه مدیریتی خود به وضوح مشاهده نماید . حال این موضوع در ایران با وجود مذهبی یعنی جمهوری اسلامی بودن آن مضاعف شده و مدیر محموعه افکار و اندیشه های شخصی و فردی خود را ناشی از تعالیم اسلام ناب دانسته و سایر تفکرات را انحرافی و یا مخالف موازین اسلامی نام می نهد و همواره رفتار خود را عادلانه معقولانه و منطقی تصور نموده و کسی را یارای انتقاد از او را ندارد چرا که چنین انتقادی ممکن است به سلامت کاری و فردی و اجتماعی منتقد ضربه وارد نموده و علاوه بر آن منتقد را به معاند و کافر تبدیل نماید . 

       از این مقوله مختصر که بگذریم در خصوص بحران هسته ای نیز به اعتقاد نگارنده موضوع در حال مدیریت نسبتا منطقی و معقولانه توسط دولتمردان  قبلی بوده و به هر نحوی از تبدیل شدن مسله به بحران و تنش تا آن زمان جلوگیری شد  .

       البته برخی معتقدند که اینکار با فدا کردن منافع ملی و دستاوردهای علمی و فنی متخصصان انرژی هسته ای حاصل شده ولی با نگاهی دقیق تر می توان خلاف آن را ثابت نمود چرا که درآن زمان در خصوص انرژی هسته ای ایران نه با بحران عدم اقبال توسط کشورهای متطقه بویژه کشورهای عربی و  یا کشورهای همسایه و دوست مانند روسیه و چین مواجه بوده نه با تحریم های بین المللی شورای امنیت سازمان ملل متحد آن هم با اجماع جهانی که منجر به نظارت های دقیق تر سازمان بین المللی انرژی هسته ای شده و نه با مسائل حاشیه ای دیگر آن هم با سر و صدا و شلوغ بازی مانند موضوع محو اسرائیل ار نقشه و برگزاری کنفرانس هولوکاست در ایران آن هم توسط وزارت امور خارجه که مسئولیت اعتماد سازی بین المللی برای کشور را بر عهده دارد نه منزوی نمودن ایران و یا باز نمودن جبهه های جدید علیه دیپلماسی عمومی ایران در صحنه های بین المللی .

        پس می توان به این نتیجه رسید که دانشمدان ایرانی در آن زمان راحت تر و با فراغ بال بیشتری توان علمی خود را صرف تحقیقات در این مقوله می نمودند ولی در این زمان تمام هم و غم مسئولان و دانشمندان هسته ای ایران صرف این موضوع می شود که چگونه از بحران موجود عبور کرده و در عین حال از حقوق اساسی خود نیز پاسداری نمایند .

  

/ 0 نظر / 22 بازدید