ترور جناب رئیس جمهور در عراق

جناب آقای دکتراحمدی نژاد در سخنرانی خود در قم اعلام نموده اند که آمریکا قصد داشت درجریان سفر دو روزه ایشان به عراق ایشان را ترورو نماید که البته این ادعا با انکار سفیر عراق در تهران و برخی از مقامات رسمی ان کشور روبه رو شده و آقای رئیس جمهور نیز در مقابله با انکار موضوع عنوان نموده اند که در ملاقات با نخست وزیر عراق تهدید کرده اند که در صورت انکار موضوع ، اسناد مربوطه را ارائه خواهند نمود .

در برخورد با این موضوع نزد خود فکر کردم که چرا آمریکا بعنوان طرف مورد اتهام تاکنون پاسخی با این موضوع نداده یا  ادعای جدید رئیس‌ جمهور ایران را نشنیده‌اند که در دنیای امروز امری محال است یا از لو ‏رفتن و برملا کردن طرحشان توسط رئیس‌ جمهور ایران آنقدر شوکه شده‌اند که هنوز خود را جمع و جور نکرده و قادر ‏به موضع‌گیری نیستند! یا وحشت دارند که مبادا ایران به بهانه این توطئه عمل متقابلی انجام دهد! یا از ترس آبروریزی ‏بین‌المللی و تروریست قلمداد شدن آمریکا (که خود بزرگ‌ترین مدعی مبارزه با تروریسم است) یا…‏

از سوی دیگر فکر کردم به لحاظ عرف بین‌المللی لااقل در کمترین اقدام دولت ایران می‌بایستی در قبال این مسئله ‏اعتراض رسمی خود را به دفتر حافظ منافع آمریکا در ایران،  سازمان ملل و شورای امنیت و یا حتی به دولت عراق ‏اعلام می‌کرد؛ چرا که هرگونه بی‌تفاوتی نسبت به این ادعای بزرگ معقول و منطقی به نظر نمی‌رسد و قطعا سیاست ‏خارجی و دیپلماسی ایران را در آینده به ویژه در ارتباط با کشورهای گوناگون تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.اگر چنین ‏توطئه‌ای در کار بوده است، مسئله باید از جانب ایران و عراق با توجه به نقض حاکمیت دولت عراق و توطئه علیه ‏ایران در سازمان‌های بین‌المللی مورد بررسی قرار گیرد. بنابراین چرا تاکنون و پس از گذشت بیش از سه ماه هیچ ‏شکایتی به‌صورت رسمی به مراجع بین‌المللی تقدیم نشده است؟ نشان ندادن هیچ واکنشی چگونه توجیه‌پذیر است؟ آیا این ‏وهن کشور و ملتی با این همه سابقه و عظمت نیست؟ و آیا این‌گونه عبور کردن از چنین ادعای مهمی وهن انقلاب و ‏نظام و… نیست؟

‏ اگر این مسئله برای رئیس‌جمهور آمریکا یا هر کشور دیگری پیش می‌آمد آنها چه می‌کردند؟ در طول این مدت تا به ‏حال چقدر روی این مسئله جو می‌ساختند؟ تا مرز صدور چه قطعنامه‌هایی پیش می‌رفتند؟ آیا فقط به این دلخوش ‏می‌کردند که با مهارت حفاظتی و تغییر برنامه‌ها از مهلکه جستیم و آنها ناگهان ما را در هواپیما و در راه برگشت دیدند؟ ‏آیا صحنه سیاست بین‌المللی و روابط خارجی و عمل و عکس‌العمل‌های در این زمینه صحنه اینگونه ‏داستان‌سرایی‌هاست: «آنها دنبال کردند، ما جای خالی دیدیم و ناگهان فرار کردیم»؟ ‏

این گزارش‌ها که به آقای رئیس‌جمهور داده شده است اگر خودشان باور کردند چرا نخواستند کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس و وزارت خارجه و ‏مسوولان کشور از آن مطلع شده تا   رئیس کمیسیون امنیت ملی مجلس از چنین موضوعی اظهار بی اطلاعی نکند و یا اینکه مسله انقدر سخیف و بی ارزش بود که  خود جناب رئیس جمهور نیز آن را  باور نکرده‌اند، پس چطور چنین مسئله سستی را در ‏چنین جمع مهمی که از تمام رسانه‌های کشور و در صحنه تبلیغات بین‌المللی عنوان می‌شود، مطرح کرده‌اند؟

‏ اجلاس حوزه علمیه قم که جمعی از بزرگ‌ترین شخصیت‌ های مذهبی و سیاسی کشور در آن حضور داشتند و در مکان ‏مورد توجه و مهمی مثل قم که یک جمع دورافتاده در یک شهر کوچک نبود تا رئیس‌جمهور در جمع هواداران خود به ‏سخنرانی احساساتی بپردازد، جایی که این همه دانشمند و عالم دینی نشسته‌اند تا برای امور مهم کشور بر مبنای ‏مطالعات عمیق و بدیع دینی خود چاره‌جویی کنند؛ طرح چنین سخنانی که در خوشبینانه‌ترین حالت باید گزارش‌های ‏احتمالی خوانده شود، چه نتیجه‌ای خواهد داشت و عجیب‌ تر از آن عدم بروز هرگونه عکس‌العملی از سوی حاضران در ‏اجلاس است که موضوع را شگفت ‌آورتر می‌نماید‎  . قبل از برگزاری اجلاس مذکور گفته می‌شد که قرار است در آنجا سوالاتی از آقای رئیس‌ جمهور در رابطه با مسائل ‏جاری کشور، مسائل اقتصادی به ویژه گرانی‌ های اخیر و همچنین فعالیت‌های سیاسی و فرهنگی به خصوص فضاهای ‏ایجاد شده از سوی برخی محافل به ظاهر علاقه‌مند به ایشان علیه برخی شخصیت‌ها عنوان شود و طبعا طرح چنین ‏ادعای بزرگی می‌توانست پرسش‌های چهره‌های بانفوذ سیاسی و مذهبی حاضر در اجلاس در مورد مسائل جاری کشور ‏و اتفاقات اخیر را تحت ‌الشعاع قرار دهد ولی آیا رئیس‌ جمهور توجه داشتند که واقعا به چه بها و چه قیمتی؟! به هر حال ‏امیدواریم دستگاه‌های ذی‌ربط پیگیری ادعای اخیر آقای رئیس‌جمهور را در اولویت کاری خود قرار داده و در صورت ‏وجود مدارک و مستندات مطمئن بر صحت چنین توطئه‌ای مسئله را از طریق سازمان‌های بین‌المللی و… دنبال کنند و ‏چنانچه گزارش رسیده مورد تایید قرار نگرفت، توجه آقای رئیس‌جمهور را به عواقب استفاده از چنین ابزارهای ‏تبلیغاتی و لطمات ناشی از آن بر روی منافع درازمدت کشور و نظام جلب نمایند.
.

/ 0 نظر / 10 بازدید