برنامه هسته ای ايران تقابل و يا مذاکره

بسمه تعالی

                ملت و دولتمردان ایران در نخستین روزهای سال جدید عیدی خود را از سازمان ملل متحد  با تصویب قطعنامه ۱۷۴۷ آن هم با اجماع کلیه اعضا برای بار دوم دریافت نمود و در این راستا سفرهای گاه و بیگاه آقایان متکی و لاریجانی و .... به کشورهای به اصطلاح دوست مانند آفریقائی جنوبی و اندونزی ( که بار مالی اینگونه سفرهای بی فایده با هواپیماهای شخصی بر دوش بیت المال هنوز هم سنگینی می کند )‌ نتیجه بخش نبوده و بیشتر به سفرهای تفریحی و یا سفرهایی که رافع مسئولیتهای سوری اینگونه افراد باشد شبیه است تا به مذاکرات سیاسی و مهم چراکه حداقل این مذاکرات و تفاهمات بین مقامات ایرانی و کشورهای طرف می بایست در نشست شورای امنیت توسط نمایندگان این کشورهای مطرح شده در حالیکه چیزی در این خصوص مشاهده نگردید .

      تصویب این قطعنامه با اجماع آرا براستی نشان دهنده ضعف عملکرد دستگاه سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران و در مقابل تلاش بی وقفه و مثمر ثمر دشمنان ایران جهت استفاده از تمامی فرصتهای موجود در سطح بین امللی می باشد .  به ضرس قاطع می توان گفت تا زمانی که مجریان سیاست خارجی ایران خود محلل سیاسی نبوده و قابلیت درک شرابط بین المللی را نداشته باشند اوضاع به همین طریق ادامه خواهد یافت و دشمنان ایران همواره و در همه عرصه های سیاسی توفق و برتری خود را در مقابل ایران به اثبات خواهند رساند .

         حال چه بخواهیم و چه نخواهیم اجماعی برای دومین بار در مقابله با ایران صورت گرفته امری که بندرت در تاریخ سارمان ملل متحد و شورای امنیت در مورد کشور خاصی روی داده و تمامی ۱۵ عضو این شورا مخالفت خود و به نوعی مخالفت جامعه جهانی را با برنامه هسته ای ایران اعلام نمودهاند .

     در مقابله با این قطعنامه و دو قطعنامه قبلی ؛ ایران می تواند دو راهبرد را در دستور کار خود قرار داداه و بر اساس آن در ادامه این بازی سیاسی مهره چینی نمایند ؛ راهبرد اول ادامه همان سیاست دولت آقای خاتمی مبنی بر مذاکره و گرفتن حق و حقوق ملت ایران از طریق مسالمت آمیز می باشد و نا گفته پیداست که در مذاکره دو طرف حضور دارند و در واقع می بایست دو طرف اقناع شده و این اقناع در صورتی حاصل می شود که طرفین از مواضع اصلی و اساسی خود عدول نمایند و انعطاف لازم را در مذاکره از خود نشان دهند . شاید گفته شود که این روش در دوران دولت قبلی انجام شده و حتی با تعلیق دو ساله نیز همراه بوده ولی جواب نداد.  در پاسخ باید گفت که در بسیاری از موارد تحولات مثبت و یا منفی در خصوص موضوع خاص آن هم در سطح بین المللی در مورد یک کشور در دراز مدت به نتیجه رسیده و تصور رسیدن به نتیجه معقول و مورد نظر در کوتاه مدت کوته بینی می باشد پس بنا بر این نمی بایبست توقع داشت که در عرض یکی یا دو سال مذاکرات فشرده ایران با سازمان بین المللی انرژی اتمی و یا اتحادیه اروپا به نتیجه مورد نظر طرفین منتیج شده و به اصطلاح اوضاع حل و فصل گردد که البته عدم حصول به نتیجه لازم نیز نشان دهنده پا فشاری دولتمردان قبلی بر حق مسلم مردم ایران در استفاده صلح آمیز از انرژی اتمی بوده و نه انچه که برخی ها تصور می کنند ( مذاکرات و توافقات در خصوص برنامه هسته ای از معاهدات ترکمانچای و گلستانچای نیز بدتر بوده است ) چه اگر غیر از این بود در همان ماههای اول مذاکره یکی از طرفین اقناع شده و اقدام به دادن امتیاز مثبت به طرف مقابل می نمود . 

     راهیرد دوم که بنظر می رسد در دستور کار دولت جدید ( دولت نهم ) قرار گرفته تقابل با سازمان ملل متحد ؛ شورای امنیت و سازمان بین المللی انرژی اتمی و سایر کشورهای می باشد که در نظر عامه و سیاستمداران کشورهای جهانی یک نوع تقابل و رویاروئی با جامعه جهانی می باشد .  

    در این خصوص فقط به ذکر یک نکته اکتفامی کنم و ادامه آن را به نوشته های آتی موکول خواهم نمود . در خصوص راه حل دوم چند سوال اصلی مطرح شده که می بایست با نگرشی جامع تر و خارج از تعصبات و احساسات به آن توجه شود اول اینکه آیا براستی مردم ایران روحیه و توان پرداخت هزینه های این تقابل را دارند ؟؟؟؟ و سوال دیگر اینکه آیا واقعا مشکلات فعلی جامعه ایران که برخی طبیعی و ناخودآگاه بوده و برخی دیگر ناشی از ضعف مدیریت دولتمردان فعلی ( هر چند پس از گذشت دو سال از تشکیل دولت جدید سخنگو محترم دولت و مصداق عدالت علوی و اجتماعی و قحط الرجال در تخصیص پستهای دولتی (‌سخنگو و وزیر )‌ تمام مصائب دولت نهم را به ارث رسیده از دولت قبلی می داند که این خود جای بسی و سوال و ابهام دارد که دولت فعلی پس از دو سال چه کرد ؟؟؟ ) می باشد توان تفکر به مقابله با جامعه جهانی را به مردم می دهد یا مردم باید فقط بفکر قوت لا یموت خود و خانواده خود باشند تا از این بازار آشفته وضعیت اقتصادی و امنیتی ایجاد شده بتوانند زندگی خود و خانواده را اداره نمایند ؟؟؟ 

ادامه دارد ؛

/ 0 نظر / 11 بازدید